Jeugdsentiment

Soms verlang ik naar mijn onbezorgde kindertijd. Nu lijkt het alsof alles toen makkelijk was, alsof je je als kind nooit ergens druk om maakte. Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Ik was vaak genoeg bang, onzeker, boos of verdrietig. Maar jeetje, wat was kind zijn eigenlijk leuk! Ik deel met jullie mijn leukste herinneringen van vroegah.

Jeugdsentiment

Mijn eerste herinnering brengt ons terug naar mijn derde verjaardag. Ik zat aan een klein tafeltje bij de keuken toen mijn opa en oma binnen kwamen lopen. Ze hadden een groot cadeau bij zich, ingepakt met Bart Smit inpakpapier met grote rode, gele en blauwe (en groene?) stippen. En daar zat mijn pop in. Het was een donker getinte pop, want mijn beste vriendinnetje was ook donker (ten minste, ik denk dat de pop daarom donker was). Een naam had ze niet (die pop dan hè, het vriendinnetje wel), maar ik heb uren met haar gespeeld. Nu staat ze weer bij mijn oma thuis.

Op mijn vijfde/zesde deed ik elke ochtend alsof ik sliep. Ik was altijd al wakker voordat mijn moeder me ‘wakker’ kwam maken. Ik speelde dan dat ik langzaam wakker werd. Soms deed ik extra gek en ging ik verkeerd om in m’n bed liggen of iets dergelijks. Waarom ik dat deed? Ik heb geen idee eigenlijk.

Sinterklaas was natuurlijk altijd een groot feest. Ik kan me de enorme wasmand met cadeaus nog wel herinneren. Voor mijn gevoel kon ik erin wonen, zo groot was ‘ie. Ook weet ik nog dat we ooit op zolder stonden (daar werden toen met een enorme bonk de cadeaus neergegooid waarna we naar boven renden) en dat oma naar het dak wees en riep: ‘kijk, daar loopt zwartepiet!’. Ik zag zwartepiet niet, maar om m’n teleurstelling niet te tonen riep ik: ‘ja, ik zie ‘m!’.
Eén van de cadeaus weet ik nog precies. Er was een soort speurtocht in het huis uitgezet. De precieze tocht weet ik niet meer, maar ik weet nog dat er een briefje in mijn slaapkamer hing waarop stond dat ik naar de schuur moest gaan. En daar stond het cadeau: een prachtige step. Ik had nooit een step gevraagd, maar ik was er onwijs blij mee. Wat een verrassing was dat!

De kralenplank. In groep 1 en 2 was daar dan de kralenplank. Het was altijd vechten, wie kreeg er eentje te pakken? Een simpel stukje hout met spijkers erin, meer was het niet. Toch was het mijn favoriete bezigheid.  Ook weet ik nog dat ik in groep 2 achter de typemachine (ja echt, een typemachine) mocht. Ik schreef een verhaaltje voor sinterklaas (daar is ‘ie weer, de held!) en maakte er een tekening bij.

Mijn eerste ‘boek’. Ik schreef ‘m toen ik 6 was. Ik kon net typen en daar ging ik: mijn eigen prentenboek. Ik zou zelf de tekeningen maken. Ik dacht serieus dat ik zo goed was dat het echt uitgegeven kon worden. Helaas kwamen de tekeningen er nooit en heb ik het nooit afgemaakt. Een hoogstaand stukje literatuur ging verloren…

De ijskoman. Regelmatig stond de ijskoman aan het eind van onze straat, op de ‘heuvel’. Met m’n zus ging ik altijd een ijsje halen en het was altijd een Calippo cola of eentje die naar limoen smaakte (ik weet de naam niet meer!). Over ijs gesproken…

Mijn eerste magnums. Ik weet het nog precies, de eerste keer dat ik een magnum at. Het was een witte en ik kreeg ‘m van mijn opa. Of ik die wel op kreeg, vroeg hij. Tuurlijk! Hoppa! Mijn eerste nootjes magnum herinner ik me ook nog precies. Het was op een veerboot, ergens in Zeeland. Helaas was ik niet de enige die ‘m lekker vond, de meeuwen lustten ook wel wat. Letterlijk. Samen met een hap uit m’n (heilige) ijsje nam de meeuw ook een hap uit m’n wang (oke, niet echt, maar er zat wel degelijk een wondje!). Ik hield mijn hand over m’n oog en schreeuwde de hele boot bij elkaar van schrik, maar zoveel was er dus niet aan de hand. Gelukkig had ik het grootste deel van m’n magnum nog als troost.

Ik stroom over van jeugdsentiment, heb er nog veel meer! Misschien leuk voor een volgende aflevering? En dan een vraag waar ik heel nieuwsgierig naar ben: wat is jouw eerste herinnering?

Advertenties

6 comments

  1. Heee, ik winst helemaal niet dat je een blog had, maar vind het heel leuk om te lezen, dat stukje van die pop weet ik nog, tenminste dat die donker was dan hahah. dikke kus !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s