Het vega(n) labeltje

Onderstaand stuk is ontstaan toen ik met een andere blogpost bezig was. Het werd wat aan de lange kant en dus heb ik er een aparte blogpost van gemaakt. Wat je leest is simpelweg wat ik op dat moment dacht en voelde, en dat heb ik op ‘papier’ gezet. Het is geen preek, geen kritiek naar anderen en geen aanval op jou als jij er misschien anders over denkt. Ik weet niet, het floepte er gewoon uit! En nu staat het dus ook online. Hoera!

Labeltjes op iemand plakken, het maakt het leven soms een stuk makkelijker. Maar wat nou als je niet precies weet wat voor labeltje je op jezelf moet plakken? En hoe leg je dat uit aan anderen? Ik heb dit ‘probleem’ met mijn eetpatroon. Tja, leg mijn manier van eten en mijn idealen maar eens uit aan iemand die er zelf niet zo veel mee bezig is! Ik was bezig met mijn blogpost over mijn vegan dagje (volgt binnenkort!) en er kwam een hele rant uit. En die kun je nu hier lezen, als je dat wilt :).

madcow_550x490

Ik ben eigenlijk al sinds mijn puberteit bezig met dieren eten en hoe kut dat eigenlijk is. Ik kan me nog herinneren dat ik eens kip aan het snijden was en ik spontaan begon te huilen. Ik was een jaar of 12 en opeens kwam het besef: dit is fucking zielig! Ik wilde het niet meer eten en kreeg drie dagen lang vegaburgers. Dat gevoel trok wel weer weg en na een paar dagen at ik weer gewoon met de pot mee. Na een paar maanden kwam het besef opeens weer. De jaren vorderden en sinds een paar jaar ben ik echt meer bezig met wat ik eigenlijk wil eten. Ik ben in die tijd steeds meer biologisch gaan eten en de hoeveelheid vlees nam af. Soms at ik een periode nauwelijks vlees en probeerde ik ook echt alle andere dierlijke producten biologisch te eten. En dan waren er weer weken dat ik er iets minder op lette. Maar langzaamaan werd mijn eetpatroon toch echt steeds biologischer.

Nu ben ik op een punt waarop ik veel dierlijke producten vervang of weg laat en ik eet echt bijna geen vlees meer. Als ik wel vlees eet heb ik het echt door: hé, hier zit vlees in. Maak ik een uitzondering of zoek ik een alternatief? En heel af en toe: damn ik heb zin in een berehap. Vlees eten begint echter steeds onnatuurlijker aan te voelen. In de kantine op de universiteit pak ik nooit meer een broodje ham, maar altijd kaas (maar ook dat voelt niet helemaal lekker). En in de supermarkt loop ik bijna automatisch naar de vleesvervangers in plaats van naar het echte vlees.

Ook veganistisch eten trekt steeds meer mijn aandacht. Kalel en Anthony, beide YouTubers die hier en daar dagelijks vloggen, eten vegan en dat vind ik dondersinteressant. Af en toe vertelt Kalel iets over haar dieet of over de industrie en meestal is dat een echte eye opener voor me: oja, de bioindustrie is kut. Ook is de Vegan Challenge nu bezig en dat kom ik steeds tegen op blogs. Ik vind het leuk om naar ingrediënten te kijken of te zoeken naar een vervanger voor dierlijk eten. Iets wat helemaal niet moeilijk hoeft te zijn!

Maar de vraag die misschien nog heerst: waarom?! Nou, dat is vrij simpel: het is een gevoel. Ik voel me er niet goed bij om de bioindustrie te ondersteunen door ‘normaal’ eten te kopen waar dierlijke ingrediënten in zitten. Nu wil ik geen preek tegen de bio-industrie geven in deze blogpost, dus daar laat ik het bij wat betreft dat. Maar goed, een gevoel dus. Ik word simpelweg een beetje verdrietig of krijg minder trek als ik dieren eet. Beperk ik mezelf dan niet enorm op deze manier? Is het niet een onwijze handicap? Nee, juist niet! Ik ben aan het ontdekken wat goed voelt voor mij, en doen wat niet goed voelt is eerder een handicap dan iets ‘moeilijker’ doen over ik eet. Dat laatste vind ik leuk, ik vind het leuk om er mee bezig te zijn. Dus nee: het is absoluut geen handicap.

En om het nog wat ingewikkelder te maken: er zit geen labeltje op mij. Ik ben geen ‘vegetariër’ of ‘veganist’. Ja, ik eet wel eens vlees. Ik wil mezelf (nog) niet de regel opleggen om dat niet meer te doen. Ik ben niet per se tegen het doden van dieren om ze te consumeren, als het maar op de goede manier gebeurt. (Edit: aan deze uitspraak begin ik inmiddels ook een beetje te twijfelen.) Alleen vegetarisch eten (en bijvoorbeeld wel euroshopper-vla eten en hele dozen scharreleieren naar binnen werken) voelt voor mij dan ook een beetje tegenstrijdig. Als ik vlees wil eten, dan doe ik dat, mits biologisch. En als ik er een kutgevoel van krijg, dan eet ik het niet. Dit is nog wel eens moeilijk om uit te leggen aan anderen. Als iemand zegt dat hij of zij vegetariër is, dan vindt een ander dat misschien irritant. Toch zal die persoon niet snel vlees door het eten van een vegetariër mikken, want dat is ‘verboden’.

Bij mij ligt dat dus iets ingewikkelder en dat is nog wel eens lastig om uit te leggen. Ken je de standaard discussie tussen een vegetariër en een niet-vegetariër? Die gaat namelijk altijd hetzelfde. Allereerst dient de vegetariër zich te verdedigen. Dit is nogal lastig, omdat je zoiets eigenlijk nooit echt goed kan uitleggen in een paar zinnen. Dit gesprek loopt vervolgens bijna altijd uit op hetzelfde: de niet-vegetariër voelt zich een beetje beledigd omdat hij/zij denkt dat de vegetariër zich superieur en beter voelt. De niet-vegetariër probeert goed te praten dat hij vlees eet (ook al beseft hij misschien wel een aantal dingen, maar zal dat nooit toegeven) en de vegetariër voelt zich machteloos en iemand die moeilijk doet. Meestal loopt de discussie daar dood en probeert men te switchen van onderwerp.

Zo’n discussie is dus soms nog lastiger als je dat labeltje van vegetariër niet hebt. Dan is het nog moeilijker voor de vleeseter om zich een keertje aan te passen en ik voel mij daar dan weer rot over, want het voelt vaak heel erg alsof ik o zo moeilijk doe. Volgens mij valt dat best mee, stiekem. En vaak paste ik mij dan aan en voelde ik me daar óók weer rot over. Mijn hemel wat een lekkere vicieuze cirkel dit. Anyway: daar ben ik dus ook wel een klein beetje klaar mee.

l2DNr

Ik wil er wel nog bij zeggen: ik ben niet perfect. Natuurlijk maak ik uitzonderingen en heel soms is een berehap met pindasaus van de snackbar heel erg lekker. Maar áls ik dus zo’n uitzondering maak, wil ik die beslissing zelf maken en er van genieten. Zo’n uitzondering maak ik dus niet meer om niet moeilijk te doen.

Kortom: ik vind het gewoon interessant om mee bezig te zijn, denk ik. Als ik recepten uitprobeer maak ik het liefst iets veganistisch. Gewoon, omdat ik dat leuk vind! En omdat het goed voelt! YAY!

Advertenties

One comment

  1. Eten staat voor mij synoniem aan jezelf goed voelen :) Ik eet de laatste tijd veel minder vlees, dit is niet echt een bewuste keuze (de helft van de tijd heb ik het niet eens door). Ook gebruik ik steeds minder zuivelproducten, maar ook daar sta ik niet echt bij stil. Ik koop de dingen waar ik zin in heb en dat zijn de laatste tijd vooral groenten en fruit. Vind mijn portemonnee ook leuk ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s